Aziëtrip

Het is alweer een tijdje geleden dat ik een verhaal heb geschreven voor mijn website. De vraag is nu dan ook waar moet ik beginnen want er is genoeg om te vertellen. Bijvoorbeeld over de trip naar Azië? Over de laatste twee toernooien van het jaar? Of over de eerste week van mijn vakantie? Laat ik maar beginnen met de eerste vraag.

Een aantal weken geleden begon ik aan mijn trip in Azië. Ik keek er erg naar uit want ik voelde mij stukken beter dan tijdens de toernooien van Winston Salem en de US Open. De eerste trainingen verliepen nogal apart. De lichten deden het niet goed waardoor we eigenlijk alleen maar de bal naar elkaar toe konden spelen, want anders kon je de bal niet goed inschatten. Toen het licht het eindelijk deed kwamen we er achter, dat er zich een slang in de buurt van onze tassen bevond. In plaats van lekker trainen moest je ook nog eens opletten om niet gebeten te worden. Er is gelukkig niets gebeurd, maar dit was toch echt het gevaarlijkste wat er die week gebeurde. Bovendien heb ik hier voor het eerst mijn camera getest. bekijk hier het filmpje:

Over mijn spel was ik erg tevreden die week. Bijna altijd baal je van wedstrijden die je verliest, maar de partij die ik van Nieminen verloor was van hoog niveau. De intentie van spelen was erg goed, alleen maakte ik te veel onnodige fouten. Het is misschien gek om dan te zeggen dat ik tevreden was, maar ik ben er van overtuigd dat als ik op die manier speel (zonder de makkelijke fouten), ik weer een sprong kan maken op de wereldranglijst. Verder was Bangkok voor iemand anders een speciale week en daardoor ook voor mij. Mijn dubbelpartner voor die week was Rogier Wassen en dit zou het laatste toernooi zijn uit zijn carrière. Ik vond het heel leuk dat we nog een keer samen hebben gespeeld. Helaas verloren we in de kwartfinale, maar de anderen waren op die dag beter.

De week na Bangkok vertrok ik naar Tokio. Dit toernooi had ik al een keer eerder gespeeld. In Tokio (maar eigenlijk in heel Azië) is het heel gaaf om te spelen. De mensen die namelijk komen kijken houden echt van tennis. Ze blijven rustig twee uur lang zitten om naar een training te kijken. Bovendien zijn ze gek op het verzamelen van handtekeningen. In de eerste ronde verloor ik onnodig. Het goede gevoel en de intentie die ik had in Bangkok, was helemaal weg. Ik serveerde ongelofelijk goed, maar daar bleef het dan ook bij. Ik nam weinig initiatief en speelde ook nog eens met heel weinig diepte en vaart. De omstandigheden waren ook niet echt optimaal, maar daar heeft de tegenstander natuurlijk ook last van. Ik kon het echter niet op tijd veranderen en verloor uiteindelijk nipt, puur omdat ik goed serveerde. In de dubbel haalde ik samen met Viktor Troicki de halve finale en kon ik ieder geval wat wedstrijden spelen voor Shanghai.

In Shanghai moest ik in de eerste ronde tegen Nishikori. Vanaf de eerste training raakte ik de ballen goed en vond ik de baan ook lekker spelen. Dit zag je ook gelijk terug in mijn spel. Het was misschien wel mijn beste partij op hardcourt vanuit het achterveld. Mijn service liet het echter helemaal afweten en dus kreeg ik geen gratis punten. Op den duur werden mijn servicegames steeds moeilijker om binnen te halen. Uiteindelijk verloor ik de wedstrijd nog nadat ik heel dik voor had gestaan. Dit was natuurlijk erg zuur en mag eigenlijk niet gebeuren. Het bizarre van al deze toernooien was dat mijn tegenstanders gelijk heel goed speelden en ver kwamen of bij de toernooien daarna heel goed speelden. Als ik hier op terugkijk, dan had het seizoen toch een veel mooier einde kunnen hebben dan nu. Maar dat is achteraf gepraat, daar heb ik nu niks meer aan. Het is een behoorlijk lang stuk geworden dus de andere twee vragen bewaar ik voor mijn volgende verhaal.