Het is al enige tijd geleden dat ik iets heb geschreven voor het item “Vrije tijd”. Er waren een aantal momenten dat ik wat leuke ideeën had maar op de een of andere manier vond ik die toch niet geschikt voor een leuk verhaal. Er zullen echt andere verhalen komen, maar dit tweede verhaal voor vrije tijd gaat weer over een concert.

Tijdens het toernooi van Boekarest ben ik namelijk naar het concert van Guns N' Roses geweest. Het leek eerst niet te lukken omdat ik alleen in de dubbel in het hoofdtoernooi stond (singelaars hadden voorrang) en ze maar gelimiteerde kaarten hadden. Vier uur voor het concert was het eindelijk duidelijk dat ik toch mee kon gaan en bleek ik tot mijn verbazing de enige speler te zijn die mee ging. Er waren wel meerdere coaches die stonden te springen om Axl Rose (de leadzanger) te zien op het podium.

Op weg naar het concert vertelde mijn coach mij dat hij een paar jaar geleden in Canada naar G&R was geweest en dat hij toen maar liefst 3 uur had moeten wachten tot Axl Rose eindelijk kwam optreden. Ik hoopte dat dit niet zou gebeuren, omdat ik de volgende dag moest dubbelen en daarom niet te lang kon blijven! Vanwege het concert was het enorm druk op de weg, maar onze chauffeur reed achter een tram aan (wat streng verboden is) waardoor we in een rap tempo bij het stadion waren.

Stadion, tenminste dat dacht ik, maar toen ik uitstapte merkte ik dat het concert midden op een groot plein plaats zou vinden. Er speelde al een groep (ben de naam vergeten) die voor een behoorlijk goede sfeer zorgde. De organisatie had ons verteld dat we zitplaatsen zouden hebben maar die kon ik niet ontdekken. Wel stonden we helemaal vooraan en konden we het podium bijna aanraken. We hadden dus geen zitplaatsen maar we waren wel VIP. Erg leuk natuurlijk, maar voor de sfeer van het concert wat minder. Ik ben namelijk van mening dat de echte fans vooraan moeten staan want die zorgen voor de echte sfeer. Maar ik schrijf dit niet om de organisatie advies te geven maar om jullie te vertellen over mijn belevenissen. Dus……

Dus stonden mijn coach, een aantal andere mensen van de ATP en ik vlak voor het podium te wachten. En te wachten en wachten, wachten, wachten en nog eens wachten. Axl Rose en zijn band lieten 20.000 mensen wachten. De menigte begon op een gegeven moment te fluiten en te schreeuwen. De mensen bleven echter allemaal, omdat ze natuurlijk een ticket hadden gekocht. Hun wachten werd niet eens beloond, want toen de band eindelijk opkwam werd het wel een groot feest, maar kon je de zanger nauwelijks verstaan. De mensen begonnen al snel te roepen dat hij van microfoon moest veranderen. Na vier liedjes werd er eindelijk iets aan gedaan en kon het feest pas echt beginnen!

Door de vertraging moest ik helaas vroeg weg en heb ik de echte klassiekers niet kunnen horen. Toch ben ik blij dat ik ben gegaan want ik heb weer iets heel speciaals meegemaakt en heb een ongelofelijk goede gitarist aan het werk gezien.

Ik heb allerlei foto’s gemaakt, alleen ben ik twee dagen later mijn telefoon kwijtgeraakt waardoor ik die niet meer kan laten zien. Ik baal hier echt ontzettend van maar hopelijk kan ik wat beelden maken van een volgend concert!